Er zijn van die momenten waarop God iets in je hart plant dat je nooit meer loslaat. Die ene avond bij de jeugdclub van de kerk waarin ik ben opgegroeid, staat mij nog altijd levendig in herinnering. Ik zal een jaar of 16 zijn geweest. Onze jeugdleider vertelde die avond over de verschillen en overeenkomsten tussen discipelschap en apostelschap. Ik was diep onder de indruk van zijn uitleg en dacht:‘Wat lijkt mij dát geweldig mooi om te doen: spreken over God en de Bijbel. Dat wil ik later ook!’

Sinds die avond is dat verlangen altijd gebleven. Toch bleef ik jarenlang met de vraag rondlopen: ‘Ben ik daar wel echt voor geroepen, spreken in de kerk?’ Totdat ik een aantal jaar geleden een gesprek had met de voorganger van mijn gemeente. Hij zei:‘Roeping is daar waar verlangen, natuurlijk talent en gaven van God samenkomen.’

Die woorden bleven dagenlang resoneren in mijn hart en hoofd. Vanaf dat moment ben ik stappen gaan zetten. Binnen mijn kerk werd ik onderdeel van het sprekersteam. Daarna mocht ik steeds vaker spreken tijdens vrouwenevents en inmiddels weten ook andere kerken mij te vinden. Het blijft bijzonder dat ik Gods Woord mag delen en mensen mag bemoedigen, inspireren en dichter bij Hem mag brengen.